Farby, których spoiwem są kleje rozpuszczalne w wodzie, mają wiele zalet. Powłoki z farb klejowych dobrze łączą się z podłożem, umożliwiają przenikanie pary wodnej przez ściany, są odporne na ścieranie, umożliwiają uzyskanie całej gamy kolorów o różnym stopniu nasycenia. Do wad powłok klejowych należy przede wszystkim niemożność ich oczyszczenia po zabrudzeniu oraz łatwość zawilgocenia, które powoduje pęcznienie kleju, a tym samym zmniejsza przyczepność powłoki do podłoża i w rezultacie powoduje wystąpienie po pewnym czasie procesów gnilnych. Nie należy zatem stosować farb klejowych do malowania ścian zewnętrznych, a także wewnętrznych w pomieszczeniach wilgotnych; nie można też malować nimi podłoży drewnianych i metalowych. Farba klejowa jest mieszaniną glinki malarskiej (popularna nazwa ton) lub kredy pławionej (farby o kolorach półpełnych oraz pełnych, a także farby wysokojakościowe), kleju malarskiego (zwierzęcego lub roślinnego) oraz pigmentu (barwnik nierozpuszczalny w wodzie). Najczęściej stosowane są farby: sufitowa biała (o proporcjach składników: 6 kg glinki malarskiej, 10 dag kleju malarskiego, 3 g ultramaryny, dopełnione wodą do 10 l farby) oraz ścienna w kolorach jasnych (7 kg glinki malarskiej, 30 dag kleju malarskiego, 80 dag wybranego barwnika, dopełnione wodą do 10 l farby). Samodzielne przygotowanie farby przez osobę, która pierwszy raz przystępuje do malowania, jest dość trudne. Dlatego zaleca się korzystanie z gotowych mieszanek.
MENU