W pomieszczeniach narażonych na wilgoć, a także na częste zabrudzenia - w kuchni, łazience i w.c. wykłada się ściany lub ich fragmenty płytkami ceramicznymi szkliwionymi, tzw. glazurą. Wykładzina taka jest trwalsza i bardziej estetyczna niż np. lamperia olejna, choć droższa. Liczbę potrzebnych płytek oblicza się, przyjmując 45 płytek na 1 m? ściany (0,15x0,15x45=1,0125 m?) i dodając 5-procentowy zapas na ewentualne ubytki i z uwagi na konieczność przycinania w narożach oraz wokół łączników i gniazd wtyczkowych instalacji elektrycznej, przewodów gazowych, wodociągowych, kanalizacyjnych i c.o. Dostępne na rynku płytki ceramiczne bywają niekiedy nierówne. Dlatego przed rozpoczęciem pracy należy zgromadzony materiał przejrzeć i posegregować. Niewielkie nierówności czy różnice w wymiarach można usunąć, szlifując boki płytek papierem ściernym (nr 80...120). Przycinanie płytek. Płytki, które należy przyciąć, gdy nie mieszczą się całe w rzędzie lub zakrywają wyjścia instalacyjne — układa się na stole jak taflę szklaną i zarysowuje po stronie szkliwa krajakiem szklarskim (tzw. diamentem). Zarysowaną powierzchnię kładzie się na krawędzi stołu rysą do góry i energicznie odłamuje ręką część płytki. Można też odbić niepotrzebną część płytki młotkiem. Nierówne krawędzie obcina się ostrymi cęgami. Po przycięciu krawędź płytki szlifuje się kamieniem szlifierskim, piaskowcem lub papierem ściernym .
MENU